REKONSTRUKCJA ŚREDNIOWIECZNEGO MIASTA
Lokalizacja – Biecz
Już od pierwszej połowy XIX wieku ukazywały się w czasopismach krajowych widoki Biecza, opatrzone patriotycznymi uniesieniami nad wspaniałą przeszłością grodu. Miasto, oglądane od strony południowej, z drugiego brzegu rzeki Ropa, jeszcze dzisiaj żywo przypomina widoki Biecza z końca XVI w. Podstawą stworzenia trójwymiarowej rekonstrukcji architektonicznej stał się słynny miedzioryt Fransa Hogenberga z 1617 roku Rycina ta stanowi jedyne zachowane źródło ikoniczne ukazujące pełny panoptykalny widok Biecza w okresie jego największego rozkwitu. Analiza historycznej ryciny Hogenberga ujawnia imponujący system obwarowań miejskich, na który składał się podwójny obwód murów obronnych wzmocniony licznymi basztami obronnymi. Centralną osią kompozycji urbanistycznej na rycinie oraz w trójwymiarowym modelu rekonstrukcyjnym jest Ratusz z wieżą zwieńczoną renesansowym hełmem i galerią, dominującą nad zwartą zabudową rynkową. Sam budynek ratusza zdobi bogata, renesansowa attyka. Trójwymiarowy model rekonstrukcji Biecza według sztychu Hogenberga stanowi próbę połączenia rygoru naukowo-konserwatorskiego z nowoczesną wizualizacją przestrzenną, przywracającą pamięć o architektonicznym złotym wieku „Małego Krakowa”.
REKONSTRUKCJA RENENSANSOWEGO RATUSZA
Lokalizacja – Biecz
Ratusz ulegał znacznym przemianom w ciągu wieków istnienia, zanim przybrał dzisiejszą postać. Przedstawiony projekt pragnie przywrócić dawną formę obiektu, niewątpliwie bogatsza pod względem architektonicznym, która stanie się bezprecedensową wizytówką miasta.
Bryła. Podstawowym założeniem adaptacji bryły ratusza jest rozebranie istniejącego dachu nad III kondygnacją w miejsce którego zakłada się nadbudowę IV-ej kondygnacji użytkowej. Fasada zewnętrzna kondygnacji z szeregiem „arkad” wgłębionych w murze, zwieńczona następnie gzymsem koronującym i renesansową attyką, w sposób jaki przedstawiają materiały archiwalne i sztych F. Hogenberga po przebudowie ratusza w latach 1569–1681.
Krużganek. Forma ma pełnić funkcję komunikacyjną. Zastosowanie dużych tafli szklanych w połączeniu z dyskretnym sposobem mocowania ma sprawić wrażenie dużej lekkości, co nie będzie kolidowało z zabytkową formą obiektu. Wewnątrz przewidziano nową, lekką, samonośną konstrukcję schodów stalowych ze stopniami ze szkła hartowanego, harmonizującą z charakterem przeszklonego krużganka.
Taras z ekspozycją archeologiczną. W oparciu o badania archeologiczne projekt przewiduje ponowne odsłonięcie i zabezpieczenie starych fundamentów, pozostałości sklepień, schodów oraz posadzek. Nad obrysem odkrytych fundamentów zaprojektowano przeszklony taras, który umożliwia zabezpieczenie zabytkowej substancji przy jednoczesnym udostępnieniu ekspozycji archeologicznej do oglądania z góry.
RENOWACJA MODERNIZACJA L.O. M. KROMERA
Lokalizacja – Gorlice
Klasyczna, wielokondygnacyjna bryła gmachu oświatowego z przełomu wieków o wyrazistym rysunku eklektyczno-neorenesansowym. Projekt renowacji skupia się na odtworzeniu pierwotnego blasku zabytkowej elewacji – odtworzeniu czerwonej cegły, bogatego sztukateryjnego detalu, gzymsów oraz dekoracyjnej attyki ze zwieńczeniami. Rytmiczny układ podziałów okiennych, boniowanie kondygnacji parterowej oraz stonowana kolorystyka podkreślają reprezentacyjny, historyczny charakter obiektu, wpisując go w tkankę urbanistyczną.
RENOWACJA ZAMKU „KAMIENIEC”
Lokalizacja – Odrzykoń
Gotycko-renesansowy zamek obronny z XIV wieku, usytuowany na wzgórzu, stanowi cenny zabytkowy zespół rezydencjonalno-obronny. Projekt koncentruje się na kompleksowej renowacji, trwałym zabezpieczeniu korony kamiennych murów oraz powstrzymaniu postępującej degradacji historycznej substancji. W ramach prac konserwatorskich wykonano dyskretne zadaszenia chroniące odsłonięte mury i pomieszczenia przed wpływem czynników atmosferycznych. Działania mają na celu utrwalenie autentycznego wątku kamiennego, zabezpieczenie struktury ruin oraz ich bezpieczną ekspozycję w krajobrazie.
DWÓR PYLIŃSKICH
Lokalizacja – Tarnowiec
FORMA ARCHITEKTONICZNA I RENOWACJA
Projekt kompleksowej renowacji i rekonstrukcji historycznego Dworu Pilińskich w Tarnowcu zakłada przywrócenie mu dawnego, reprezentacyjnego charakteru rezydencjonalnego w oparciu o materiały archiwalne. Centralną część fasady definiuje klasycystyczny portyk kolumnowy, integrujący się z horyzontalną bryłą budynku zwieńczoną dachem dwuspadowym.
Kluczowym zabiegiem było wierne odtworzenie dużych lukarn dachowych zlokalizowanych po bokach połaci dachowej. W formy tych szczytów wkomponowano przeszklenia, które zapewniają doświetlenie użytkowej przestrzeni poddasza, stanowiąc czytelny i funkcjonalny detal łączący tradycyjną formę z nową technologią.
ZAMEK „KASZTEL”
Lokalizacja – Szymbark
RENOWACJA DZWONNICY
Lokalizacja – Biecz – Kolegiata Bożego Ciała
RENOWACJA KOŚCIOŁA I DZWONNICY
Lokalizacja – Lesko
